ونیز  فرمود: 

نوشتن  ( بسم الله  الرحمن  الرحیم ) را  ترک  مکن  گر  چه  پس  از  آن  بخواهی  یک  بیت  شعر  بنویسی.( اصول  کافی، ج 4، ص 498). 

و  نیز  امام  صادق « علیه  السلام»  فرمود: (  بسم  الله  الرحمن  الرحیم ) بزرگترین  نام  خداوند  است ( یا  فرمود:  عظیم  ترین  نام  خداوند  است). 

پیامبر  اسلام «صلی  الله علیه  وآله» فرمود: « هر  که ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم ) را  بخواند  خداوند  در  برابر  هر  حرف  از  آن  چهار  هزار  حسنه  برای  او  بنویسد  و  چهار  هزار  گناه  او  را  محو  سازد  و  او  را  چهار  هزار  درجه  بالا  برد.   (بحار  الانوار، ج 92، ص 258)

و  نیز  فرمود: « دعایی  که  شروعش  با ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم) باشد  رد نمی شود».  « میزان  الحکمة ، ج 3، ص 260»

امام  علی « علیه  السلام» فرمود: « ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم) گشاینده ی  مشکلات، آسان  کننده ی  سختی ها، دور  کننده ی بدی ها  و  درد  سینه هاست. ( تفسیر  البصائر، ج 1 ، ص 230)

از پیامبر  اسلام «صلی  الله علیه  وآله» سؤال  شد: آیا  شیطان  با  انسان  هم  غذا  می شود؟

حضرت  فرمود: آری ،  هر  سفره ای  که  بر  سر  آن  «بسم الله»  گفته  نشود، شیطان  با  افراد  آن  سفره  هم  غذا  می شود  و  خداوند  برکت  را  از  آن  می برد.    ( بحار الانوار، ج 92، ص 258)

و  نیز  فرمود:  آن  گاه  که  وضو  می گیری« بسم الله»  بگو  زیرا  فرشتگانی  که  محافظ  تواند  برایت  حسنه  و  ثواب  می نویسند  تا  وضویت  به  پایان  برسد.      ( البصائر، ج 1، ص234)

رسول  اکرم «صلی  الله علیه  وآله» فرمود: هر  گاه   بنده ای  هنگام  خوابیدنش« ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم)»  گوید، خدای  متعال  می فرماید: 

 فرشتگانم! نفس های  او  را  تا  صبح  بنویسید(  و  به  تعداد  آنها  برایش  حسنه  ثبت  کنید )    ( بحار الانوار، ج 92، ص 251 )

حضرت  علی« علیه السلام» فرمود: « کسی  که  هنگام  خوردن  غذا  بسم  الله  بگوید، من  ضمانت  می کنم  که  درد  و  رنجی  از  آن  غذا  نبیند».   ( تفسیر  البصائر، ج 1، ص 231)

  امام  صادق « علیه  السلام»  فرمود: «( بسم  الله  الرحمن  الرحیم)» را  با  بهترین  خط  خود  بنویس( در  هنگام  نوشتن آن )  باء  را  نکش  تا  سین  را  بلند  و  کشیده  بنویسی.   ( اصول  کافی ، ج 4، ص 498)

ونیز  فرمود: اگر  مسلمانی  هنگام  غذا  خوردن ( بسم الله ) و ( الحمدلله  رب  العالمین )  بگوید،  پیش  از  آن  که  لقمه  به  دهانش   برسد،  خدای  عزّوجل  او  را   می آمرزد.   ( سفینة  البحار ، ج 1 ، ص 25 )

پیامبر  اکرم «صلی  الله علیه  وآله» فرمود: کسی  که  به  خاطر  تعظیم  خدای  متعال «( بسم  الله  الرحمن  الرحیم)»  را  با  خطی  نیکو و زیبا  بنویسد،  خداوند  او  را  می آمرزد. مستدرک، ج4، ص 371). 

« فضائل  بسم  الله  الرحمن  الرحیم » مولا  علی« علیه  السلام» فرمود: پیامبر  اسلام «صلی  الله  علیه  وآله» از  خدای  عزوجل  برای  من  نقل  کرد  که: « هر  کاری  با  بسم  الله  آغاز  نگردد،  ناقص  وابتر  خواهد  بود.

امام  صادق« علیه  السلام» فرمود: « البسملة  تیجان  السّور» ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم ) تاج  سوره های  قرآن  است.  (تفسیر  البصائر، ج1 ص225)

امام  محمد  باقر « علیه السلام» فرمود: هر  گاه  یکی  از  شما  وضو  گرفت  یا  غذایی  خورد  یا  آبی  آشامید  یا  لباسی  پوشید  و  هر  کاری  که  انجام  داد، سزاوار  است  که         «بسم الله»  بگوید، پس  اگر  چنین  نکرد  شیطان  در  آن کار  شریک  است.   ( تفسیر  البصائر، ج 1 ، 232)

 پیامبر  اکرم «صلی  الله علیه  وآله» فرمود: « هر  گاه  معلم  به  کودکی  بگوید: بگو:( بسم الله  الرحمن  الرحیم) ، و  کودک  بگوید: ( بسم  الله  الرحمن  الرحیم )، خداوند  یک  فرمان  رهایی  از  دوزخ  برای  کودک  و  یکی  برای  پدر  و  مادر  او  و  یکی  برای  معلم  او  می نویسد.  ( بحار النوار، ج 92، ص 257).

 و  نیز  فرمود: آن  گاه  که   مؤمن  از  پل  صراط  بگذرد  و«(بسم الله  الرحمن  الرحیم )» گوید، شعله های  جهنم  خاموش  شود  و  آتش  گوید:  عبور  کن  ای  مؤمن!  که  نور  تو  شعله های  مرا  خاموش  کرده است.  ( بحار النوار، ج 92، ص 258) 

هنگامی  که  آیه ی «( بسم  الله  الرحمن  الرحیم)» نازل  شد،  کوهای  عالم  آواز  برآوردند( و  نیز خدای  سبحان  را  تسبیح  گفتند) آن  چنان  که  ما  صدای  آنها  را        می شنیدیم  و  کافران  نیز  شنیدند  و  گفتند: محمد«صلی  الله علیه  وآله» کوه ها  را  جادو  کرده  است.  ( کشف  الاسرار، ج 2 ، ص 402). 

پیامبر  اکرم «صلی  الله علیه  وآله» فرمود: هنگامی  که  بنده  بگوید: «( بسم  الله   الرحمن  الرحیم )» خدای  بلند  مرتبه  می فرماید: بنده ام  با  نام  من  آغاز  کرد  و  سزاوار  است  بر  من  که  کارهایش  را  به  پایان  رسانم  و  در  احوال  او  برکت  قرار  دهم. 

امام  باقر «علیه  السلام»  می فرماید:  بیماری  را  که  سوره  حمد  شفا  ندهد،  دیگر  درمان پذیر  نخواهد  بود.  ( اصول  کافی ،  ج 2، ص 458).